گفتوگو در ادبیات عرفانی و صوفیانه ایران
نویسنده
دکتری جامعهشناسی از دانشگاه تهران و عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور
چکیده
با توجه به تأثیر افکار و اندیشههای عرفانی و صوفیانه در شکلگیری فرهنگ عمومی کشور، این مقاله به بررسی مفهوم گفتوگو در ادبیات عرفانی و صوفیانه ایران میپردازد تا از این طریق، مبانی هنجاری و رویکرد رایج نسبت به مقولة گفتوگو را مورد بحث و ارزیابی قرار دهد.
این مقاله پس از توصیف مفهوم گفتوگو در ادبیات عارفان و صوفیان ایرانی به جستوجوی دلایل معرفتشناختی، اجتماعی و اخلاقی رویکرد عارفانه نسبت به گفتوگو میپردازد و سرانجام با استفاده از جامعهشناسی دین و به ویژه آراء ماکس وبر رابطة این رویکرد با ساختار اجتماعی و سیاسی ایران در دورة شکلگیری اندیشههای عرفانی را مورد کنکاش قرار میدهد.
این مقاله پس از توصیف مفهوم گفتوگو در ادبیات عارفان و صوفیان ایرانی به جستوجوی دلایل معرفتشناختی، اجتماعی و اخلاقی رویکرد عارفانه نسبت به گفتوگو میپردازد و سرانجام با استفاده از جامعهشناسی دین و به ویژه آراء ماکس وبر رابطة این رویکرد با ساختار اجتماعی و سیاسی ایران در دورة شکلگیری اندیشههای عرفانی را مورد کنکاش قرار میدهد.
کلیدواژهها
