سخن سردبیر

نویسنده

استاد علوم سیاسی دانشگاه مازندران

چکیده

از هنگامی که انسان زندگی اجتماعی را برگزید، لزوم برقراری ارتباط با همنوعان خود را به‌عنوان یک ضرورت درک کرد. وی ابتدا به کمک ایما و اشاره و سپس به کمک اصوات، این روند ارتباطی را گسترش داد و تا بدانجا پیش رفت که فیلسوفان قدیم، تفاوت انسان از سایر حیوانات را در ناطق بودن آن دانستند؛ نطقی که به معنی تفکر است و نه صرف گفتار.
سیستم ارتباطی انسان‌ها با اتکاء به قدرت تفکر و تبادل تجربیات، در طول زمان مسیری تکاملی را طی کرده است. هرچند از جزئیات فرایند این تحول تاریخی اطلاع دقیقی در دست نیست، ولی بکار بردن نمادها و نشانه‌هایی که بعدها کلمات و نوشتار شکل غالب آنها به حساب آمد، به‌گونه‌ای گسترش یافته است که انسان بدون ارتباط با دیگران و بهره‌گیری از قدرت زبان ـ به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای ارتباطی ـ قابل تصور نمی باشد. به همین دلیل، دانشمندان و زبان‌شناسان رابطه دقیقی بین رشد فکری انسان و ساختار زبانی آن قائل هستند.
در عصر حاضر، گسترش ابزارهای ارتباطی، قدرت و دایره تأثیرگذاری آنها را بقدری توسعه داده است که انتقال تمامی تجربیات بشر به همنوعان، اعم از نسل‌ حاضر و نسل‌‌های آینده را فراهم آورده است. توسعه فنون انتقال پیام از طریق نوشتاری، گفتاری و تصویری و سرعت بی‌سابقه و متحیر کننده عملکرد ابزارهای ارتباطی، زمینه مناسبی برای تحول اساسی در ارتباطات انسانی و تبادل افکار، ایده‌ها و پیام‌ها را موجب شده است.