شایـد بـرای یکایک محققان علـم سیـاست و انـدیشهی سیـاسی، یک آرزوی دیرینه این باشـد که ای کاش افلاطـون، مـارکس، کانت و ... زنده میشدند و ضمن مطالعهی شرحهای آرای خود، میگفتند کدام شرح عمیق و صحیح است و کدام سطحی و ناصحیح. «کتابخانهی فلاسفهی زندهی دنیا» براساس این آرزو شکل گرفته و طـی 66 سـال اخیـر بـه ســراغ صاحبنظـرانی رفته است کـه در حیطهای خاص مشهورند و آثاری قوی به چاپ رساندهاند. سؤال این کتابخانه از فلاسفهی زنده این است که آنها چرا با برخی گزارهها و مسایل مخالف هستند و دلیل موافقت یا مخالفتشان چیسـت؟ تـاکنـون انـدیشـمنـدان و فلاسفهی معروفی چون مارتین بوبر، برتراند راسل، گئـورگ گـادامـر، کارل پوپـر، رودلف کارنـاپ، جـان دیویی، آلفـرد نـورث و وایتهد و سیدحسین نصر مورد توجه و پرسش این کتابخانه قرار گرفتهاند. کتـابخانهی «فیلسوفان زنده» در سال 1938؛ یعنی، یک سال پیش از دومین جنگ ویرانگر بینالمللی به همت آرتور اِشلیپ بنیان نهاده شد. به ابتکـار اشلیپ از چنـد متفکـر و متخصص مـرتبط دعوت میشـود تا وجوه مختلف آرای یک متفکر منتخب را مورد بحث و نقد قرار دهند.