در مقالة حاضر از پدیدارشناسی برای مطالعة تاریخ ایران استفاده شده است. پدیدارشناسی، مانند سایر رویکردها، چشمانداز خاصی در اختیار پژوهشگر قرار میدهد. نویسنده، در بخش نخست مقاله، اصول و مبانی این روششناسی را توضیح میدهد، سپس نوع نگاه آن را به تاریخ تشریح و سرانجام، در بخش پایانی فایدهمندی آن را برای تجزیه و تحلیل مسائل تاریخ ایران بیان میکند. نگارندة مقاله معتقد است پدیدارشناسی تاریخ در مقایسه با سایر روششناسیها، با مقتضیات تاریخ ایران سازگاری و تناسب بیشتری دارد. همچنین در این جستار توضیح داده شده که چرا پدیدارشناسی برای نگارش «تاریخ مردم ایران» قابلیتهای استثنایی دارد.