نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استاد جغرافیای سیاسی دانشگاه تربیت مدرس

2 استادیار گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده علوم جغرافیایی دانشگاه خوارزمی

3 استادیار جغرافیای سیاسی دانشگاه تربیت مدرس

4 دانشیار جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری دانشگاه تربیت مدرس

چکیده

طراحی سیاست همگرایی در سیاست‌گذاری کلان ملی، و با عطف به متفاوت بودن وضع تاریخی، جغرافیایی، و سیاسی کشورهای مختلف،‌و عرضه اجرای الگوهای مدیریت قومی یکسان برای کشورها از سوی صاحب‌نظران و سیاستمداران،‌ نتایج زیان‌باری را برای کشورها و مردم در پی دارد؛ از این‌رو تبیین چهارچوب نظی مناسبی که بتواند مسیر طراحی سیاست همگرایی را برای کشورهای دارای ویژگی‌های گوناگون مشخص کند، ضروری است.
با توجه به وجود این ضرورتی، در مقالة حاضر در پی پاسخ دادن به این سؤال هستیم که عناصر و رویکردهای جغرافیای سیاسی چگونه به طراحی روش‌های بهینه و بومی سیاست‌های همگرایی کمک می‌کند؛ به‌طوری‌که ضمن حفظ تمامیت ارضی کشورها، اصل همزیستی و کرامت انسانی نیز مورد توجه قررا گیرد. روش تحقیق در این مقاله از نوع توصیفی ـ تحلیلی، و روش گردآوری اطلاعات کتابخانه‌ای است. نتایج به دست آمده از این بررسی نشان می‌دهد که کشورهای دارای وضع تاریخی،‌ جغرافیایی و جغرافیای سیاسی متفاوت، نمی‌توانند الگوی واحد سیاست همگرایی را در پیش گیرند؛ بلکه هر کدام متناسب با این عناصر باید رویکرد سیاسی و سازوکار همگرایی متفاوتی برای خود اتخاذ نمایند. نادیده گرفتن این واقعیت ممکن است زیان‌های جبران‌ناپذیری برای این کشور به بار آورد.

کلیدواژه‌ها