تنوع فرهنگی پدیده‌ا‌ی جهان‌شمول است. یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های کشورهای با تنوع فرهنگی، حفظ و تقویت همگرایی افراد و گروه‌های مختلف ساکن در قلمرو سرزمینی است. برخی محققان معتقدند خرده فرهنگ نه تنها تضادی با هویت ملی و فراگیر در ایران ندارند، بلکه در نقش ستون‌های نگه‌دارنده‌ی آن عمل می‌کنند. عوامل زیادی در حفظ و تقویت همگرایی و انسجام اقوام و گروه‌های مختلف ساکن در یک سرزمین نقش دارند و این موضوع از ابعاد و زوایای مختلف قابل بررسی است. لذا نویسندگان در این تحقیق تلاش کرده‌اند تا میزان تاثیر مؤلفه‌های فرهنگی ـ اجتماعی و اقتصادی را بر همگرایی مردم مناطق کردنشینِ ایران، از منظر نخبگی مورد بررسی قرار دهند. روش این تحقیق پیمایشی و نوع آن کاربردی است. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته جمع‌آوری شده است. جامعه آماری تحقیق شامل صاحب‌نظران و نخبگان محلی و قومی در دو سطح راهبردی و اجرایی با حجم نمونه 90 نفر و روش نمونه‌گیری ساده تصادفی است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مؤلفه‌های فرهنگی ـ اجتماعی با 25/45 درصد و مؤلفه‌های اقتصادی با 75/49 درصد به‌عنوان عامل همگرایی است.