خودآگاهی ملی و پیوند آن با جهان ایرانی در میراث شعری لایق شیرعلی

مهم‌‌ترین و بارزترین وجه اشتراک بین ایران و کشورهای افغانستان و تاجیکستان زبان فارسی است. زبان و شعر فارسی پل استواری میان ما و تاریخ و فرهنگ باشکوه گذشته‏مان ایجاد کرده است. شعر که یکی از عناصر مهم و سازنده‌‌ی فرهنگ هر کشور و مردم آن محسوب می‌‌شود، بازتاب روح جمعی و آرزوهای ملی همان جامعه است؛ به همین دلیل است که نقش شاعران در فرهنگ‌‌سازی و به‌تبع آن، در هویت و خودآگاهی ملی اهمیت می‌‌یابد. مسئله اصلی این پژوهش تحلیل و بررسی عناصر آگاهی‌‌بخش هویت و ملیت در شعر لایق شیرعلی، یکی از برجسته‌‌ترین نمایندگان ملی‌‌گرای شعر معاصر تاجیک است. نگارندگان با روش تحلیلی و توصیفی در بستر رمانتسیم اجتماعی این عناصر را ذیل زبان گم‌کرده (اهمیت زبان مادری)، خاک وطن (وطن جغرافیایی)، شعر تاریخ (یادکرد تاریخ و فرهنگ آریایی)، روح رخش (الهام از شاهنامه) و وطن فرهنگی (سمرقند و بخارا) در اشعار شاعر دسته‌‌بندی و تحلیل کردند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که شاعر به‏شدت خود را به فرهنگ مشترک با ایران و جهان ایرانی وابسته می‏داند و پیوسته می‏کوشد آن را در شعر خود بازتاب دهد.