حدود یک قرن است که برخی از احزاب کرد با تناقض «حفظ یکپارچگی ایران» و «احترام به هویت کرد» مواجه‌ شده‌اند. پژوهش‌های تاریخی حاکی از آن است که این مسئله در گذشته ایران وجود نداشته و هم‌زمان با استیلای غرب و آغاز مطالعات شرق‌شناسانه شکل گرفته است. این مسئله باعث به‌وجود آمدن مشکلات زیادی در عرصه سیاست‌گذاری‌های کلان کشوری شده است و پژوهش‌های عمیقی را در این حوزه می‌طلبد. پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که شرق‌شناسان چه نقشی در ایجاد «دیگری» در دو گفتمان ناسیونالیسم ایرانی و ناسیونالیسم کردی داشته‌اند؟ فرضیه پژوهش حاضر این است که مطالعات شرق‌شناسانه به برساخته شدن ناسیونالیسم ایرانی در یک کلیت منسجم قومی یعنی «آریایی‌ها» انجامید. در واکنش به این موضوع، یک هویت‌ کردی شکل گرفت که ویژگی اصلی آن استقلال‌طلبی بود. این شرایط، فضای مناسبی را برای رقابت دو گفتمان و تعریف طرف مقابل به‌عنوان «دیگری» فراهم کرد. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که شرق‌شناسان نقش مهمی در تعریف هر یک از طرفین به‌عنوان «دیگری» داشته‌اند. در مطالعات شرق‌شناسان، هویت ایرانی با تأکید بر نژاد آریایی و زبان فارسی تعریف شد و دیگر هویت‌های نژادی و زبانی به‌عنوان عناصر عارضی مطرود واقع می‌شدند؛ بنابراین، تلاش برای یکسان‌سازی فرهنگی که حاصل مطالعات شرق‌شناسانه و دخالت‌های خارجی بود، یکی از دلایل اصلی تعریف هویت ملی به‌عنوان دیگری هویت محلی و بالعکس محسوب می‌شود. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیل گفتمان لاکلائو و موفه به تحلیل مسائل خواهد پرداخت. جمع‌آوری اطلاعات با به‌کارگیری ابزار کتابخانه‌ای ـ اسنادی انجام پذیرفته و به روش توصیفی ـ تحلیلی مورد واکاوی قرار گرفته است.