دکتری برنامه ریزی اجتماعی از دانشگاه سوربن پاریس و عضو هیأت علمی مؤسسه تحقیقات و برنامه ریزی علمی و آموزشی
چکیده
نوروزی از بزرگ جشنهای اقوام ایرانی و میراث فرهنگی گذشتگان است. در بخش نخست مقاله، نویسنده با تکیه بر ایرانگیر بودن بزرگداشت آئین نوروزی و شرکت فعال تودههای میلیونی در آن، جشن بهاری را نمادین از پیوند و همبستگی ملت ایران میپندارد و معتقد است مردم با مشارکت در سور و جشن و پیروی از آداب و رسوم کهن، همدلی، هماندیشی و همکنشی خود را به گونهای نمادین به نمایش میگذارند و حداقل سالی یکبار، آگاهانه یا غیرآگاهانه، پیوند و پیمان خود با نیاکان و خویشان را تجدید میکنند و به این میراث کهن و میثاق فرهنگی جان دگر میبخشند.
در بخش دوم، در پیگشت اسطورهای خاستگاه نوروز، نویسنده به پیوند اسطورهای خورشید با جمشید و جمشید با نوروز میپردازد و خاستگاه طبیعی ـ اسطورهای «جمکرد» را به روایت «بندهش» و شاهنامه فردوسی مورد توجه قرار میدهد.