آنچه در پیش رو دارید، قسمت دوم میزگرد «تاریخنگاران و هویت ملی» است که نخستین بخشِ آن در شمارهی قبل چاپ گردید. این میزگرد با نگاهی هویتشناسانه، در صدد است تا جایگاه تاریخنگاران ایرانی را در تعیّن و تشخص بخشیدن به هویت ایرانی تبیین نماید، و نشان دهد که لایههای مختلف عناصر هویتی، در دورههای مختلف تاریخی از یورش مغول تا سقوط صفویه، چهگونه در تاریخنگاری این دوره تجلّی یافته است. در اینباره بین صاحبنظرانِ شرکت کننده در میزگرد، گاهی اختلافنظرهای جدی بروز پیدا کرده است. برخی از استادان، توجه مورخان به مؤلفههای هویتی را در راستای حفظ هویت ارزیابی کردهاند و به آن جنبهی آگاهانه دادهاند و برخی دیگر معتقدند که هدف مورخان از تاریخنگاری نزدیک شدن به قدرت بوده است و بیان مؤلفههای هویتی را نیز در همین راستا ارزیابی میکنند. در این میزگرد، سه دورهی مهم تاریخی؛ یعنی، تاریخنگاری دورهی ایلخانان، دورهی فترت و تیموریان و صفویان مورد بررسی قرار گرفته است و همچنین به مسایل پیرامونی همچون رابطهی تصوف و هویت نیز پرداخته شده است.