جبهه، نمای نزدیک مردان رها شده از خاک (برداشتی از روایت سینمایی ابراهیم حاتمی‌کیا)

جنگ‌ها ازجمله رویدادهای هویت‌سوز و در عین حال هویت‌سازند و جنگ تحمیلی هشت ساله علیه کشورمان نیز از این قاعده مستثنی نبوده است. از سوی دیگر هویت نیز محصول این‌همانی شناخت از سوی خویش و دیگری است و می‌تواند به این‌همانی یا انطباق تصاویر ذهنی تحویل شود. در این چارچوب، تصاویر هنری ازجمله تصاویر سینمایی امکان‌ها و محمل‌هایی برای بازنمایی، و روایت رویدادها و مفاهیم به‌مثابه‌ی منابع و مؤلفه‌های هویت‌ساز به‌شمار می‌روند و می‌توانند به خودیابی جوامع کمک کنند. ژانر سینمای جنگ در جامعه‌ی ما نیز عمدتاً در پی روایت و بازپرداخت جنگ تحمیلی به منزله‌ی رویدادی هویت‌ساز است و می‌کوشد تا آن را به پاسخ پرسش از کیستی ما وارد نماید. براین اساس مقاله‌ی حاضر به تحلیل روایت سینمایی ابراهیم حاتمی‌کیا از جنگ تحمیلی به‌مثابه‌ی روایتی عرفانی و معنوی پرداخته و سعی دارد تا نمادها و چارچوب‌های زمانی و مکانی آن را در برداشتی که با چارچوب‌های هویتی انقلاب اسلامی ملازم است بازخوانی کند.