مقاله حاضر پیرامون وضعیت رفتارهای دینی (فردی و جمعی) دانشجویان میباشد. این مطالعه به روش پیمایش در بین کلیه دانشجویان دانشگاههای تهران (دولتی و آزاد) به روش نمونهگیری چند مرحلهای در سال 1384-1383 انجام گرفته است و حجم نمونه لازم برابر با فرمول کوکران 1245 نفر برآورد شده است. نتایج بدست آمده بیانگر آن است که رفتارهایی چون؛ روزه گرفتن، امر به معروف و نهی از منکر، رفتن به زیارت اماکن مذهبی و شرکت در مراسم تاسوعا و عاشورا کمتر مورد توجه دانشجویان بوده است و در مقابل رفتارهایی از قبیل؛ نماز خواندن، قرآن خواندن و شرکت در نماز جماعت چندان تفاوتی با جوانان غیر دانشجو و مردم عادی وجود ندارد. سایر یافتهها برحسب ویژگیهای فردی، خانوادگی و تحصیلی نیز تفاوتهایی را نشان میدهد.