Iranian Topoformants in Compound Oykonyms and Their Role in Creating Cultural and National Identity
Document Type : Original Article
Author
Ph.D. in Ancient Culture and Languages, Member of the Faculty of the Department of Iranian Languages and Dialects of the Academy of Persian Language and Literature.
Abstract
Language plays a special role among the various factors that cause the formation and consolidation of identity for a society. In the meantime, toponyms or place-names have a special role. In these geographical names, there are common elements that lead to a cultural similarity and, ultimately, a common identity for their users. Most of these common elements in geographical names are those linguistic units which are called topoformants. The role of these formants, especially in countries such as Iran, which is composed of different ethnic groups and different languages are prevalent in it, is very important in creating a common cultural identity and, ultimately, national identity. In this paper, we intend to answer this question, given that different languages are common in Iran, what strategy has been chosen in choosing the geographical names, that are prominent manifestations of identity in each country, and whether this strategy has been useful. The data of this paper show that the use of common and transparent topoformants is a solution that Iranian people have chosen in naming geographical places. In fact, by using these common topoformants Iranian people have been able to create a common cultural identity, which has also strengthened their national identity.
Keywords
- احدیان، محمدمهدی؛ بختیاری، رحمان (1388)؛ «درآمدی بر جای نامشناسی ایران»، جستارهای ادبی، س 42، ش 165، صص 199-181.
- باستانیراد، حسن؛ مردوخی، دلآرا (1392)؛ «گونهشناسی جاینامها در جغرافیای تاریخی ایران»، مجله پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام، س 7، ش 12، صص 50-21.
- جنکینز، ریچارد (1381)؛ هویت اجتماعی، ترجمه تورج یاراحمدی، تهران: شیرازه.
- حاجیانی، ابراهیم (1379)؛ «تحلیل جامعهشناختی هویت ملی در ایران و طرح چند فرضیه»، فصلنامه مطالعات ملی، س 2، ش 5، صص 193-228.
- حسندوست، محمد (1393)؛ فرهنگ ریشهشناختی زبان فارسی، 5 ج، تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
- داوریاردکانی، نگار (1386)؛ «نمادهای هویت ایرانی و زبان فارسی»، فصلنامه مطالعات ملی، س 8، ش 30، صص 3-26.
- رزمآرا، حسینعلی (1328-1332)؛ فرهنگ جغرافیایی ایران، 10 ج، تهران: دایره جغرافیایی ستاد ارتش.
- رفاهیعلمداری، فیروز (1393)؛ مبانی توپونیمی و نگاهی به توپونیمهای ایران، مؤلف.
- سبزعلیپور، جهاندوست (1396)؛ «تأملی بر جاینامشناسی منطقهی تاتزبان شاهرود خلخال»، زبان فارسی و گویشهای ایرانی، س 2، ش 3، صص 163-184.
- صدرالاشرافی، ضیاءالدّین (1386)؛ کثرت قومی و هویت ملی ایرانیان، تهران: اندیشه نو.
- طامه، مجید (1398)؛ سازههای جاینامساز در جاینامهای ایرانی و طبقهبندی آنها، طرح انجام شده برای گروه مطالعات سیاسی، انتخابات، حقوقی و تقسیمات کشوری، تهران: (این عنوان یک طرح تحقیقاتی است که به صورت کتاب منتشر نشده است).
- عبدی، عطاءاله و همکاران (1396)؛ «بررسی نسبت هویت زبانی و جاینامها، نمونهی موردی: کوههای خلخال»، فصلنامه تحقیقات جغرافیایی، س 32، ش 1، صص 94-108.
- عبدی، عطاءاله؛ لطفی، مریم (1393)؛ «پژواک زبان در جاینامهای آذربایجان در منابع کهن (صفوهالصفا و صریحالملک)»، فصلنامه مطالعات ملی، س 15، ش 2، صص 74-49.
- فرشیدورد، خسرو (1388)؛ دستور مختصر امروز برپایه زبانشناسی جدید، تهران: سخن.
- فرهنگ جغرافیایی آبادیهای کشور جمهوری اسلامی ایران (1371-1378)، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح.
- مدرسی، یحیی (1384)؛ «پلورالیسم قومی ـ زبانی و هویت ملی»، نامه انسانشناسی، س 4، ش 7، صص 129-146.
- مسکوب، شاهرخ (1385)؛ هویت ایرانی و زبان فارسی، تهران: فرزان.
- معینیعلمداری، جهانگیر (1383)؛ «هویت، تاریخ و روایت در ایران»، ایران: هویت، ملیت، قومیت، به کوشش حمید احمدی، تهران: مؤسسه تحقیقات و علوم انسانی.
- Ager, D.E. (2001); Motivation in Language Planning and Language Policy, Clevedon: Multilingual Matters.
- Joseph, J.E. (2004); Language and Identity: National, Ethnic, Religious, Macmillan.
- Oakes, L. (2001); Language and National Identity: Comparing France and Sweden, Amesterdam: John Benjamins.
- Smith, A.D. (1987); The Ethnic Origins of Nations, Oxford: Wiley-Blackwell.
